„Dzień dobry, Pawilonie!” – skrót przemówienia Edyty Kozak z otwarcia Pawilonu Tańca i Innych Sztuk Performatywych 6 stycznia 2026r.
Z radością dołączamy do grona osób świętujących otwarcie Pawilonu Tańca i Innych Sztuk Performatywnych.
Edyta Kozak, występując w imieniu środowiska tanecznego, przypomniała, jak długa i kręta była droga do tego momentu. Przez dekady taniec w Warszawie doświadczał wzlotów i trudnych zakrętów, a marzenie o własnej przestrzeni wydawało się raz bliżej, raz dalej. „Kiedy usłyszałam, że tym razem to naprawdę się wydarzy, miałam umiarkowany entuzjazm. A jednak – wydarzyło się” – mówiła.
Dziś Pawilon Tańca jest wspólnym dziełem całego ekosystemu: artystów, organizatorów, instytucji i wszystkich, którzy przez lata podtrzymywali ogień – aż zapłonął neon TANIEC. To przełomowy moment: taniec staje się częścią oficjalnego obiegu, zyskuje miejsce, które będzie gościć, inspirować i prowokować. Kozak podkreśliła jednak, że taniec ma wiele twarzy i nie wszystko zmieści się w jednym budynku. „Warszawskie środowisko jest żywe, różnorodne i nienasycone — i to jego siła. Pawilon ma być jednym z pulsujących punktów na tej mapie, a nie jej granicą”. Na koniec skierowała życzenia do zespołu prowadzącego Pawilon: „aby to miejsce żyło, tańczyło, zmieniało miasto i ludzi, a neon TANIEC przypominał, że tu grawitacja i konwenanse działają inaczej”.
„Mamy co świętować. Oto jest – nasz Pawilon Tańca„.
Fot. Pat Mic dla Pawilonu tańca i innych sztuk performatywnych
Ciało/Umysł na podium – mamy to! (I to na trzy lata!) Wdech, wydech… i głośny okrzyk radości!
Nasze Ciało i nasz Umysł pracowały ostatnio na najwyższych obrotach, a efekt? 1. miejsce na liście MKiND w programie TANIEC! zgarniając najwyższą liczbę punktów. A wraz z tym — trzyletni grant, który daje nam oddech, ciągłość i możliwość planowania z rozmachem, na jaki taniec zasługuje. To nie koniec dobrych wieści: Biuro Kultury m.st. Warszawy również zareko mendowało nasz — najstarszy festiwal tańca w stolicy — do wsparcia. Czujemy wdzięczność, ulgę i tę znajomą ekscytację. Śledźcie nasze media społecznościowe — terminy ogłosimy wkrótce. Jesień zapowiada się intensywnie i zmysłowo. I jeszcze jedno – prosto z serca: Wysyłamy gratulacje i solidarne uściski dla wszystkich, którzy składali wnioski. Wiemy, ile potu, nerwów kosztuje ta biurokratyczna choreografia, zwłaszcza gdy losy projektów są tak niepewne.
„Czas to materia przewrotna, pełna niespodzianek – szczególnie w tańcu i w planowaniu festiwalu. Ale może właśnie dlatego tak inspiruje. Żyjemy w epoce zmian, przyspieszeń i napięć, które prowokują pytania o przyszłość. Chcielibyśmy złapać równowagę, znaleźć się już „tam”, gdzie jest spokój, wspólnota i sens.
Z tej niecierpliwości – ale też ciekawości, uważności i potrzeby zanurzenia się w tym, co dopiero nadchodzi – dokonujemy symbolicznego po–ruszenia, które pozwala nam zjednoczyć 24. i 25. edycję w jednym, przełomowym roku 2025. To nie jest podział, lecz świadome spotkanie liczb – przeszłości i przyszłości – w teraźniejszości, które tylko ruch, taniec może tak magicznie scalić.
Hasło tej edycji – PO–RUSZENIE – to więcej niż gra słów, to coś więcej niż gest. To przejście. To akt symboliczny, ale i bardzo realny. To otwartość na transformację – świata, sztuki, ciała. Edycja w dwóch aktach, taniec o dwóch rytmach, ćwiczenie z przyszłości, wdechu i wydechu. To także decyzja, by nie czekać, aż coś się wydarzy, ale samemu wprawić rzeczywistość w ruch.
W tym roku wprawiamy w ruch nowe marzenie – pierwszy krok we współpracy z Pawilonem Tańca i Innych Sztuk Performatywnych, na który środowisko tańca w Warszawie czekało od lat. To jeszcze nie instytucja z marmuru, lecz żywa, oddychająca forma – tworzona razem, w duchu dzielenia się.
„Museum of Futures” – owoc dwuletniej, intensywnej współpracy Festiwalu C/U ze Scottish Dance Theatre i British Council otworzy się teraz dla publiczności w Muzeum Sztuki Nowoczesnej, którego częścią jest Pawilon Tańca. W ramach tej polsko-szkockiej wymiany praktyk dwanaście osób związanych z tańcem i choreografią, wspieranych przez reżyserkę Agnieszkę Jakimiak i choreografa Joana Clevillé, tworzy wspólnotę badającą przyszłość relacji – opartych na empatii, uważności i somatycznym słuchaniu.
W tym duchu, w STUDIO teatrgalerii – naszym wieloletnim partnerze i miejscu szczególnych spotkań – wsłuchujemy się w opowieści zapisane w ciele. To przestrzeń, w której historie rezonują: czasem szeptem, czasem krzykiem, otwierając nowe perspektywy poprzez ruch, pamięć i obecność.
Zainaugurujemy spektaklem „Ray” szkockiego zespołu Scottish Dance Theatre w choreografii Meytal Blanaru – subtelne i głębokie zarazem zaproszenie do bliskości bez słów. Razem z Museum of Futures spektakl współtworzy program UK/Poland Season 2025.
Po raz pierwszy w Polsce zobaczymy ikonę kanadyjskiego tańca ekstremalnego – Louise Lecavalier. W „Danses Vagabondes” jej ciało wymyka się ograniczeniom czasu, a film Louise Lecavalier: In Motion dopełnia ten portret intymną opowieścią o artystce, której twórczość wciąż zachwyca, przekracza formy i hipnotyzuje publiczność.
Edyta Kozak w Autoportrecie choreograficznym szuka ciszy i oddechu – przestrzeni, w której taniec staje się pytaniem o siebie. Z kolei w wystawie stworzonej wraz z fotografką Grażyną Gudejko, „Myślałam, że tancerki nie mają dzieci”, otwiera wielogłosową opowieść o macierzyństwie, relacjach i pamięci – tej widzialnej i tej przemilczanej.
Wojtek Ziemilski, wcielając się w postać Jérôme’a Bela, buduje złożoną choreografię tożsamości artysty – opowieść o tworzeniu, dziedziczeniu i transformacji.
Wojciech Grudziński w „BOW. Rewizyta” bada ukłon jako gest uważności i politycznego napięcia. A Natalia Drozd, w przewrotnej pracy „Superstar”, stawia pytanie o to, kto dziś naprawdę błyszczy: artystka, publiczność, a może samo ciało w procesie?
Współpraca to nasza siła – nie jako narzędzie produkcji, lecz jako wartość, dzięki której możemy przesuwać granice. Od ponad dwóch dekad budujemy sieć relacji opartą na słuchaniu, zaufaniu, ryzyku i wspólnym ruchu. Dzięki temu możliwe jest po–ruszenie – świadome spotkanie tego, co minione, z tym, co dopiero się tworzy. Z tej relacji rodzi się wolność. To przestrzeń, która zaprasza do spojrzenia na świat inaczej – tak, by coś w nas drgnęło, przesunęło się, otworzyło i zostawiło miejsce na nowe pytania. To chwila, w której możemy zobaczyć siebie na nowo i poczuć, że możliwe jest więcej, niż myśleliśmy.”
-Edyta Kozak, dyrektor artystyczna Festiwalu Ciało/Umysł
Wojtek Ziemilski – performer i reżyser auto-bio-choreograficznego spektaklu „Jerome Bel” z repertuaru C/U 25 – przegryza się przez zagadki autobiografii. Zadaje pytania, jak to właściwie jest – ile jest w niej prawdy, a ile kreacji i rozważa, czy warto, czy nie warto opowiadać w sztuce o sobie. Powołuje się przy tym na autorytety – m.in. literaturoznawcę Philippe Lejeune’a i przywołuje przykłady ze świata sztuki.
Autobiografia w tańcu to ważny wątek na C/U 25. Stał się punktem wyjścia lub głównym tematem spektaklu „Autoportret choroegraficzny” Edyty Kozak i wystawy „Myślałam, że tancerki nie mają dzieci”, której jest współautorką, wspomnianego spektaklu „Jerome Bel” autorstwa… Jerome Bela, „Danses Vagabondes” Lousie Lecavalier i filmu o niej „Louise Lecavalier: In Motion”. Ale to nie wszystko. Także w „Ray” Scottish Dance Theatre i w „Museum of Futures”, i w pracach Wojtka Grudzińskiego i Natalii Drozd ten wątek jest żywo obecny. Bo, jak powiedziała podczas konferencji prasowej dyrektor artystyczna C/U, Edyta Kozak – „ciało nie kłamie”. W tańcu każdy ruch jest historią życia – prawdziwą, osobistą, pełną emocji.
POSŁUCHAJ lub PRZECZYTAJ (pełny tekst pod filmem).
Wojtek Ziemilski
O tańcu autobiograficznym
W 1975 roku literaturoznawca Philippe Lejeune oznajmił, że rozgryzł zagadkę autobiografii. Tajemnicą tekstów autobiograficznych miałby być pakt autobiograficzny, niepisana umowa osoby piszącej z czytającymi, zgodnie z którą tekst jest prawdziwą opowieścią o jej życiu. Jeśli w autobiografii napiszę: „w przedszkolu na Akacjowej przynosiłem swojej pierwszej dziewczynie zużyte szminki babci”, umawiam się z wami, że ja, Wojtek Ziemilski, właśnie to robiłem.
Natychmiast pojawiły się głosy krytyczne. Jaka prawda?! Kto wie, co robiłeś, a co zmyśliłeś? Sięgając po formy autobiograficzne, wymyślamy siebie od nowa. Ale Lejeune trafił na coś ważnego. Autobiografia przynosi przedziwne doznanie: tam, za zasiekami odpływających we wszystkich kierunkach znaczeń, chyba ktoś jest. Ktoś z krwi i kości. Lejeune nazwał to „magnetyczną siłą autobiograficznej prawdy”. W przypadku literatury magnetyzm odciąga od fikcji. Nie jest to niepodważalna wiedza, ma różny stopień prawdopodobieństwa, czasem okazuje się wręcz zmyśleniem. Ale – może być prawdą!
W tańcu to działa nieco inaczej. Jest tu prawda, która nie potrzebuje paktów. Umówmy się: stwierdzenie „tam ktoś jest” w kontekście tańca zbytnio nie zaskakuje. Osoba tańcząca nie musi udowadniać, że istnieje. A ruch, jak twierdziła Martha Graham, nigdy nie kłamie. W tym sensie każdy taniec jest autobiograficzny. Każdy ruch zawiera historię życia i każdy ją pisze.
A jednak również dla tańca włączenie „trybu autobiograficznego”, bezpośrednie nawiązanie do własnego życia, bywa nieoczywiste. W 1994 r. choreograf Bill T. Jones stworzył autobiograficzny spektakl o umieraniu i chorobie (szczególnie o AIDS). W reakcji wybitna krytyczka tańca Arlene Croce opisała w „New Yorkerze”, dlaczego dzieła nie zobaczy. Tekst był zajadłym atakiem na, jak to nazwała Croce, „sztukę ofiar” („victim art”), skupioną na osobistych źródłach i doświadczeniach. Według Croce taka sztuka jest niemożliwa do oceny estetycznej; nie pozwala wykroczyć poza empatię czy litość. Po przeciwległej stronie znajdować się miała sztuka autonomiczna, nieskażona politycznymi celami i prywatnymi wycieczkami.
Historia obeszła się z recenzentką surowo. Fala krytyki skłoniła ją do niemal całkowitego wycofania się z pisania. Croce pozostawiła jednak w swoim generalnie niesprawiedliwym artykule istotną myśl: „magnetyczna siła autobiograficznej prawdy” Lejeune’a może przysłonić wszystko inne. Spowodować, że nie będzie miało znaczenia, czy spektakl nie jest choćby strasznym gniotem, czy ktoś potrafi tańczyć lub reżyserować, a nawet, czy się w ogóle stara.
Minęło trzydzieści lat. Żądanie odcięcia sztuki od rzeczywistości sprowokowało reakcję odwrotną, przyczyniając się do rozwoju tańca głęboko osobistego. Dla wielu osobiste zaangażowanie osób twórczych jest dziś warunkiem jakości spektaklu. Nie jest to jednak warunek jedyny. Emocjonalne zwierzenia czy polityczne zaangażowanie nie gwarantują uznania. To, co przedstawiane na scenie, jest dziś widziane i oceniane jako sztuka, niezależnie od osobistego charakteru. Nie ma recepty na pisanie życia, również na scenie. Drżenie mięśnia, opowieść o porażce, relacja z poszukiwań, mają wszystkie magnetyczną siłę – którą dopiero czyjaś opieka potrafi zmienić w estetyczną moc.
Bibliografia:
Lejeune, P. (2001) Le pacte autobiographique. nouv. éd. augmentée. Paris: Éd. du Seuil (Points Série essais Lettres, Poétique, 326).
Nora, P. (1997) Les lieux de mémoire. Paris: Gallimard (Quarto).
Park‐Fuller, L.M. (2000) ‘Performing absence: The staged personal narrative as testimony’, Text and Performance Quarterly, 20(1), pp. 20–42.
Phelan, P. (1993) Unmarked: the politics of performance. London ; New York: Routledge.
Taylor, D. (2003) The archive and the repertoire: performing cultural memory in the Americas. Durham: Duke University Press.
Autor tekstu: Wojciech Ziemilski Czyta: Autor Montaż: B’cause Film Productions Oprawa graficzna: Robert Czajka
Wydarzenia bezpłatne na Ciało/Umysł 2025 – – Międzynarodowym Festiwalu Sztuki Tańca i Performansu
Dołącz do świata tańca, sztuki i spotkań, które otwierają głowę i serce! Festiwal Ciało/Umysł to nie tylko spektakle – to także szereg wydarzeń bezpłatnych, które pozwalają doświadczyć atmosfery festiwalu z bliska.
Zapraszamy na: pokaz performansu w procesie, film, wystawę z oprowadzaniem, spotkania z artystami i e-Scenę. Szczegółowy program, opisy wydarzeń i zasady uczestnictwa poniżej.
MUSEUM OF FUTURES
Projekt łączy polskie i szkockie osoby artystyczne, które badają przyszłość przez wyobraźnię, troskę i współodczuwanie, eksplorując „ciała przyszłości” i taniec jako narzędzie zmian.
Wystawa to intymna opowieść o kobiecym ciele – narzędziu sztuki, bliskości i życia, a także o doświadczeniu bycia tancerką i matką, rolach długo uznawanych za wykluczające się.
🎬 Na pokaz filmu Louise Lecavalier : In Motion obowiązują bezpłatne wejściówki. 🖼️ Na oprowadzanie po wystawie, Myślałam że tancerki nie mają dzieci, prowadzone przez jedną z uczestniczek projektu, wymagane są zapisy. Samą wystawę można natomiast zwiedzać swobodnie, bez dodatkowych formalności. ✨ Na wszystkie pozostałe wydarzenia nie są potrzebne zapisy ani wejściówki.
Harmonogram:
Nie musisz płacić, aby zagłębić się w świat tańca, sztuki i spotkań, które otwierają głowę!
Ciało/Umysł 2025 Międzynarodowy Festiwal Sztuki Tańca i Performansu 8-12 października 2025, Warszawa STUDIO teatrgaleria, Pawilon Tańca i Innych Sztuk Performatywnych – nowy oddział Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie.
Dyrektor artystyczna: Edyta Kozak Dyrektor zarządzająca: Anna Szaniawska Organizator: Fundacja Ciało/Umysł
Projekt współfinansowany przez m.st. Warszawę Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury w ramach programu „Taniec”, realizowanego przez Narodowy Instytut Muzyki i Tańca.
Partnerzy: STUDIO teatrgaleria, Pawilon Tańca i Innych Sztuk Performatywnych – nowy oddział Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, British Council, Scottish Dance Theatre.
Projekty „Ray” i „Museum of Futures” na C/U 25 są wspierane przez British Council jako część UK/Poland Season 2025, a „Museum of Futures” także przez Pawilon Tańca i Innych Sztuk Performatywnych – nowy oddziału Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie.
Patroni medialni: TVP Kultura, TVP Warszawa, TVP Info, Radio Chilli Zet, Gazeta Teatralna „Didaskalia”, taniecPOLSKA.pl, e-Teatr, Teatr dla Wszystkich, Strona Tańca, Notes Na 6 Tygodni.
Fundacja to ludzie — bez nich nie byłoby festiwalu, ani rytmu, który pojawia się, zanim zacznie się scena.
Każdy z nas odpowiada za coś innego, ale razem tworzymy strukturę, która wspiera artystów, widzów i wszystkie procesy między nimi. Każda edycja festiwalu to wspólne dzieło — zbudowane z pasji, doświadczenia i pracy zespołowej, która nie zawsze jest widoczna, ale zawsze jest niezbędna. To właśnie dzięki tej współpracy możliwe jest istnienie C/U — nie tylko jako wydarzenia, ale jako przestrzeni, w której sztuka może się wydarzać.
Poznaj Nas:
Dyrektor artystyczna Edyta Kozak
Dyrektor zarządzająca Anna Szaniawska
Strategia komunikacji i promocji Katarzyna Orzeszek-Koroblewska
Koordynatorka Agnieszka Kiewicz/OGARNIAM
Kontakt z mediami Edyta Sudoł/Kulturalny PR
Koordynacja promocji, Media społecznościowe Katarzyna Hancke
Redakcja tekstów, koordynatorka wydawnictwa Aleksandra Rembowska
Dyrektor techniczny Tomasz Opęchowski/Cahida
Kierowniczki produkcji i wolontariatu Paulina Szczęsna, Małgorzata Wilczyńska
Biuro Obsługi Widza Katarzyna Hancke
Rozwój widowni Magdalena Juźwik
Grafika Robert Czajka
Wideo/Dokumentacja Bartek Woszczyński/ B’cause Film Productions
Dokumentacja fotograficzna Marta Ankiersztejn
Korekta Joanna Targoń
Tłumaczenia Irena Wypych
Koordynacja strony internetowej Katarzyna Hancke
Programowanie i projektowanie strony internetowej Daniel Odzioba/Advertus
„Podczas tegorocznej edycji Festiwalu Ciało/Umysł zapraszamy do wspólnego odkrywania tańca jako intymnego archiwum emocji, narzędzia osobistej przemiany i odważnego poszukiwania wolności w strukturze” – mówi dyrektorka artystyczna festiwalu Edyta Kozak. – „W STUDIO teatrgaleria i nowych przestrzeniach Pawilonu Tańca, razem z artystami stworzymy miejsce głębokiej, niewerbalnej empatii i poruszających połączeń. Chcemy, by każdy ruch stał się dialogiem z przeszłością i zaproszeniem do własnych poszukiwań. Będziemy celebrować radość bycia razem oraz potencjał tańca jako wspólnego, transformującego doświadczenia.”
Myślałam, że tancerki nie mają dzieci to wystawa, która łączy sztukę z refleksją nad rolą kobiet w społeczeństwie, sztuce i rodzinie. Głównymi bohaterkami są tancerki, które są jednocześnie matkami – ich historie pozwalają przyjrzeć się złożoności relacji rodzinnych oraz wyzwaniom łączenia życia zawodowego z osobistym.
“MYŚLAŁAM, ŻE TANCERKI NIE MAJĄ DZIECI” Grażyna Gudejko/ Edyta Kozak
26 maja-22 czerwca 2025 r.
KawaŁyk Sztuki, ul. Marszałkowska 8, Warszawa
Otwarcie wystawy 26 maja godz.19.00 Wstęp wolny, otwarta w godzinach działania galerii
Inspiracją do stworzenia wystawy stały się odnalezione zdjęcia sprzed 20 lat autorstwa Grażyny Gudejko, ukazujące tancerkę Edytę Kozak z jej pięcioletnią córką. Intymne kadry stały się punktem wyjścia do zaproszenia innych tancerek-matek i pogłębionej refleksji nad macierzyństwem w świecie tańca.
Rozmowy międzypokoleniowe
Wystawa składa się z kilkunastu fotografii, oraz rozmów z tancerkami-matkami i córkami ilustrowanych materiałami z sesji zdjęciowej. Są wśród nich kobiety, które zakończyły karierę, zmieniły drogę zawodową, zrezygnowały z niej ze względu na macierzyństwo lub nadal aktywnie tworzą. Są tu także opowieści o tym, jak macierzyństwo stało się impulsem artystycznym.
Udział kobiet w różnym wieku pozwala ukazać wielopokoleniową perspektywę – od tych, które dopiero stają się matkami, po te, które patrzą z dystansem i doświadczeniem. W centrum pozostaje ciało tancerki – jako narzędzie sztuki, życia, relacji i społecznych napięć.
W dobie intensywnych dyskusji o macierzyństwie, wystawa eksploruje przestrzeń między bliskością a niezależnością, miłością a rywalizacją, rolą opiekuńczą a twórczą – pokazując, jak matki-tancerki mierzą się z oczekiwaniami dzieci, widzów i świata, którzy często domagają się, by ich ciało „było dla nich na wyłączność”.
Równie ważne jest to, czego bohaterki nie powiedziały – milczenia, zawahania, tworzą niedopowiedzianą warstwę wystawy. Ta cisza – pomiędzy słowami – ujawnia najbardziej osobiste pytania, z którymi mierzą się kobiety.
Tytuł wystawy cytuje słowa kuzynki Edyty Kozak, która w połowie lat 90-tych, dowiadując się o jej ciąży, wyraziła zdziwienie słowami: „Myślałam, że tancerki nie mają dzieci”. To zdanie, oparte na ówczesnych przekonaniach, że macierzyństwo i kariera tancerki się wykluczają, stało się dodatkową inspiracją do stworzenia wystawy, która bada, jak ta narracja zmienia się w dzisiejszych czasach.
Wystawa nie domyka tematu – jest jego początkiem. Towarzyszą jej też rysunki Olgi Szynkarczuk, przedstawiające matki tańczące z córkami. Te oszczędne w formie prace tworzą refleksyjną warstwę wystawy — skupioną na relacjach, ruchu i bliskości. To zaproszenie do dalszych rozmów, kolejnych spotkań, nowych opowieści. Impuls do kontynuowania pracy nad tym, co przez lata pozostawało w cieniu – doświadczeniem kobiet, które tańczą, tworzą, kochają i wychowują.
KURATORKI: Edyta Kozak & Grażyna Gudejko
WSPÓŁTWÓRCZYNIE: Yuka Ebihara, Grażyna Gudejko, Edyta Kozak, Jolanta Krukowska, Sylwia Laux, Renata Piotrowska – Auffret, Iza Szostak, Ula Woszczyńska & córki: Miyu Martin Ebihara, Katarzyna Hancke, Sarah Laux, Rita Piotrowska – Auffret, Rozalia Słomkowska, Olga Szynkarczuk, Julia Woszczyńska, Zosia Woszczyńska
FOTOGRAFIE: Fotografie: Grażyna Gudejko Asystenci fotografki: Olga Szynkarczuk, Kuba Danaj Reżyseria ruchu: Edyta Kozak Retusz zdjęć: Jarek Nasiłowski Wydruki: Tomasz Schmid
Dyrektor kreatywna: Edyta Kozak Producentka: Anna Szaniawska Koordynatorka, social media: Katarzyna Hancke Grafik: Tomasz Wolff, Marcin Jarka PR: Edyta Sudoł Make up / włosy: Monika Pasieczna, Magda Lewandowska Stylistka: Yuliya Staliaryk Foto backstage: Katarzyna Hancke Wideo backstage: Antoni Gudejko, Kuba Wilk Asystentka studia: Joanna Borkowska / Daylight Studio
Produkcja: Fundacja Ciało/Umysł Partnerzy: KawaŁyk Sztuki, B’cause Film Productions, Nikon Podziękowania: Monika Wejcman, Jurek Gudejko, Andrzej Nejman / Nejman Studio, Paweł Duma, Studio Huśtawka, Wiktor Sobolewski / Nikon Poland
Projekt współfinansowany przez miasto st. Warszawa
Ciało/Umysł i Scottish Dance Theatre zapraszają do udziału w wyjątkowym międzynarodowym projekcie wymiany artystycznej i badań twórczych, realizowanym w ramach Sezonu UK/Polska 2025 przez British Council.
Czym jest „Muzeum Przyszłości”?
W czasach, gdy przyszłość wydaje się coraz bardziej niepewna, złożona, a momentami wręcz przytłaczająca, ten projekt odpowiada na pilną potrzebę odzyskania wyobraźni. Jeśli nie będziemy sami kształtować swoich wizji, ktoś inny zrobi to za nas.
Poprzez taniec, choreografię i badania nad ruchem, to twórcze laboratorium zaprasza artystów do spekulatywnego budowania światów—kwestionowania norm, burzenia schematów i wyobrażania sobie możliwych przyszłości. Projekt zakończy się publicznym pokazem podczas Festiwalu Ciało/Umysł w Warszawie w październiku 2025.
Kto stoi za projektem?
Projekt kuratorują i prowadzą:
Agnieszka Jakimiak – niezależna dramaturżka i reżyserka teatralna, znana z odważnego, interdyscyplinarnego podejścia do opowiadania historii
Joan Clevillé – Dyrektor Artystyczny Scottish Dance Theatre, którego prace łączą taniec, teatr i filozofię
Pod ich opieką grupa dwunastu artystów—sześciu członków Scottish Dance Theatre i sześciu niezależnych artystów tańca/praktyków ruchu z Polski—przejdzie intensywną tygodniową rezydencję w Burdągu.
Dla kogo?
Szukamy sześciu niezależnych artystów tańca i praktyków ruchu (18+) mieszkających w Polsce.
Zapraszamy dociekliwych, otwartych artystów o wyrazistym głosie twórczym, którzy cenią eksperyment, współpracę i wymianę doświadczeń.
Projekt opiera się na inkluzywności i różnorodności—zachęcamy do aplikowania osoby z różnych środowisk, tożsamości i doświadczeń życiowych.
Co będziemy badać?
Podczas projektu stworzymy tymczasową społeczność badawczą, skupiając się na:
Eksperymentowaniu z zabawą, wyobraźnią, zachwytem i poezją jako strategiami budowania możliwych przyszłości
Rozwijaniu podejść do troski, odpoczynku i empatii w procesach twórczych
Prototypowaniu alternatywnych modeli podejmowania decyzji i współpracy
Harmonogram aplikacji:
17 marca 2025 – otwarcie zgłoszeń
17 kwietnia 2025 – termin nadsyłania aplikacji
28 kwietnia – 5 maja 2025 – rozmowy online z wybranymi kandydatami
16 maja 2025 – ogłoszenie ostatecznego wyboru uczestników
Jeśli chcesz poruszyć, przemyśleć, wyśnić i współtworzyć nowe przyszłości, czekamy na Twoje zgłoszenie!
